Sunday, August 29, 2010

İtiraflar 1

Merhaba,

27 yaşındayım, lütfen doğum yılıma bakıp 28 demeyin. O kadar zaman geçmiş olduğunu kabul edemem. Çok basit ama hayatına devam etmesinin tek sebebi bir gün birşeyler değişebilir ve o gün hayatta olmalıyım olan bir adamın, zamanının azaldığını söylemek, "siktir git sana bu kadar huzur yeter" demekle eş değer ve ben kendimi kovamazken, siz beni kovamazsınız. Bir amaç için geldim bu dünyaya, benim gibi başkaları da var, en azından öyle olduğuna inanıyorum. Bir kısmınızın kaygısızlığınızı bir kısmınızın da aşırı kaygısını dengelemek için. Kaygısızlarınızın bir kısmı mutlu olmanın yolunu bulmuşlardır, bir kısmı bulduğunu sanır ve bazı bir kısım yeteneklileriniz de yanlarındayken beni ve benim gibileri mutlu edebilirler. Aşırı kaygılı olanlarınız da her an teyakkuz halindedirler. Bir kısmı, ölenle ölmek için kendilerini buradan okyanuslar ötesine atacak kadar varlıklıdır. Ölemezler ama ölürlerse çünkü yeni ölenlerle ölme şansını kaybederler. Bir kısmı hep ezilmektedir, mağdur hissetmezse uyuyamaz. Problemin doğamızda olduğunu kabul edemez, mağduriyetinin içindeki eksiklikten kaynaklandığını göremez. Varsa yoksa dış etkenler, bi siktirip gidip aynaya bakmaz. Biri ölmenin peşinde koşar, biri hep öleceğini düşünür. Sonunda herkes kadar ölürler, tek farkları bunlar ya kahraman ya da düşman olurlar. Aslında hepsi aynı anda ölse, mesela; kahraman ihtiyacımızdan toptan kurtulabiliriz. En etkili lider tipi olan her yerde, her an varolabilen, varlığı kanıtlanamayan veya aksi iddia edilemeyen, hatırlatma amaçlı göğü delen kuleler, heykeller, bayraklar vs. dikilen hayalet liderlerini kaybeden kaygısızlarımız kaygılanır, bizler ise bu önemli değişimin yarattığı panikle ilk kez dünya için gözle görülür bir şey yapmaya kalkışırız.  

Anlamış olmalısınız, ben dünya ve sizin için bir şey yapmıyorum. Yaptığım her şey, içime nereden ve nasıl konulduğunu bilmediğim hislerin, içimi yırtıp parçalamaması, adam gibi terbiye edilmesi için en pratik, hayatta kalmaya yönelik eylemler. Varlık sebebimi bildiğim için tehlikenin de farkındayım ve tüm bunları onu yenmek için yapıyorum. Bu içgüdüsel hayatı renklendirmek için sizleri tanımak için de sosyal hayatta varolabilmek için gerekli işleri de aksatmıyorum. İşsiz değilim ama olabilirdim. Çirkin veya sakat değilim ve olamazdım. Yalnız değilim, tercihim o yönde olduğu için. Etkileyebiliyorum bir kısmınızı hem susarak hem de konuşarak. Çoğunluğunuz fark etmiyor beni ama zaten dedim ya bir şey yapmıyorum ben. Yalnızlığımı ortadan kaldıran insanlar onlar için birşeyler yaptığımı düşünüyor olabilir ama hislerin tahribatını engellemek ve varlığımın devamı için ne gerekiyorsa o sadece.

Adım ne mi? Adım Önemsiz, bu memleketin topraklarında yürüyenler, bir şeyler ifade etmeyi kestiğinde dünyaya gelmişim. Adım Önemsiz o yüzden. Önemli olan aşağının da yukarının da güzel olduğunu görüp, anlatmayı becerememek. Görüp, ifade edememek. Kaygısızların körlüğüne, kaygılıların koşuşturmasına çare olmak.

No comments: